ความรัก...ไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิต

แต่ ความรัก...เป็นเพียงสิ่งหนึ่ง ที่สำคัญที่สุดในชีวิต

การมีความรัก...ไม่ใช่การหาใครสักคนมาอยู่ข้างกาย

แต่ การมีความรัก...คือการอยู่ข้างกายใครสักคน

การเป็นคนรักของใครสักคน...ไม่ใช่ว่า ต้องอยู่ในพื้นที่ ทั้งหมดในใจเค้า

แต่การเป็นคนรักของใครสักคน..คือ การยืนอยู่ในจุดที่สำคัญที่สุดในใจเค้า

ความรัก...ก็เหมือนกับ..การขึ้นรถเมล์

บางป้าย...ก็เงียบเหงาพิกลยังไงก็ไม่รู้

บางป้าย...ก็จอแจด้วยผู้คน

บางคน....รอจนชั่วชีวิตก็ยังไม่มา

บางคน....รอแป๊บเดียวก็ได้ขึ้น

บางคน....ขึ้นแล้วถึงรู้ว่าขึ้นผิดคัน

บางคน....ขึ้นครั้งแรกก็ขึ้นถูก

บางคน....ขึ้นๆ ลงๆ อยู่หลายรอบกว่าจะขึ้นถูกคัน

บางคน....นั่งไปจนถึงป้ายสุดท้าย..ถึงจะรู้ว่าขึ้นผิดคัน

ความรัก...ไม่ใช่ของเล่น

แกล้งเจ็บไม่เป็น..

เจ็บนานกว่าจะหาย

หายแล้วก็ยังคงมีแผลเป็นฝากไว้

ที่สะกิดใจทุกครั้ง ที่คิดถึง

เมื่อเป็นแบบนั้น..ก็ควรเลือกให้ดีๆ

ให้ใช้หัวใจมอง...ไม่ใช่ดวงตา

ถ้า..เค้าไม่รักเรา เราก็ต้องเลือก..

รักตัวเอง..ด้วยการเลิกรักเค้า..

หรือเลือกรักเค้า..เพื่อทำร้ายตัวเอง

แต่ถ้า..ใครโชคดี ได้เจอคนที่ใช่จริงๆ

ก็ขอให้รักกันมากๆ ห่วงเค้ามากๆ

ให้มีเพียงเค้าคนเดียวเท่านั้นที่อยู่ในหัวใจเรา

แต่จำไว้..ให้เค้าอยู่ในจุดที่สำคัญที่สุดเพียงจุดเดียวเท่านั้น

ไม่ใช่..การให้เค้าอยู่ในทุกๆอนูของหัวใจ

ให้รักเค้าให้มากๆ แต่...อย่าลืมรักตัวเอง

รักตัวเองให้ได้อย่างน้อย ก็เท่าๆที่เรารักเค้า

ให้รักเค้าด้วยความรักที่คุณสามารถให้ได้ ไม่ใช่รักเค้าด้วยหัวใจที่คุณมีทั้งหมด

เพราะมันจะยากมาก ต่อการเอาเค้าออกไป...เมื่อคำว่ารักได้ใช้หมดไปแล้ว