"เสียเจ้า" (อังคาร กัลยาณพงศ์)


เสียเจ้าร้าวราวมณีรุ้ง.....มุ่งปรารถนาอะไรในหล้า

มิหวังกระทั่งฟากฟ้า.....ซบหน้าติดดินกินทราย

จะเจ็บจำไปถึงปรโลก.....ฤารอยโศกรู้ร้างจางหาย

จะเกิดกี่ฟ้ามาตรอมตาย.....อย่าหมายว่าจะให้หัวใจ

แม้เจ้าอุบัติบนสรวงสวรรค์.....ข้าขอลงโลกันต์หม่นไหม้

สูเป็นไฟเราเป็นไม้.....ทำลายให้สิ้นถึงวิญญาณ

แม้แต่ธุลีมิอาลัย.....ลืมเจ้าไซร้ไปชั่วกัลปาวสาน

ถ้าชาติไหนเกิดไปพบพาน.....จะทรมานควักทิ้งทั้งแก้วตา

ตายไปอยู่ใต้รอยเท้า.....ให้เจ้าเหยียบเล่นเหมือนเส้นหญ้า

เพื่อจดจำพิษช้ำนานา.....ไปชั่วฟ้าชั่วดินสิ้นเอย




/--------------------------------------/